Ik dacht altijd dat ik best kritisch was. Dat ik niet zomaar overal intrapte. Dat marketing vooral werkte bij “anderen”. Tot ik eerlijk ging kijken naar mijn eigen badkamer.

Anti-rimpel dit. Herstellend dat. Verjongend. Beschermend. Allemaal woorden die iets suggereren. Dat wat je ziet eigenlijk niet goed genoeg is. Dat je iets mist. En dat er toevallig een oplossing bestaat. In een potje.

Dat werkte. Ook bij mij.

Niet omdat ik mezelf lelijk vond, maar omdat herhaling iets doet. Als je vaak genoeg hoort dat rimpels een probleem zijn, ga je ze vanzelf als probleem zien. Als je vaak genoeg hoort dat je huid iets nodig heeft, ga je zoeken naar wat dat is.

Ik viel er net zo goed voor. Niet dom, niet naïef. Gewoon menselijk. Marketing speelt niet in op domheid, maar op aandacht. Op onzekerheid die al ergens ligt te wachten.

Tallow haalde dat spel eruit. Geen belofte. Geen probleem dat eerst benoemd moest worden. Geen richting waarin ik mezelf moest verbeteren.

Dat deed iets met mijn hoofd. Ik hoefde niet meer te vergelijken. Niet meer te zoeken. Niet meer te twijfelen of ik wel genoeg deed.

Ik stopte met vallen voor het idee dat beter altijd meer betekent. En dat gaf rust. Meer dan welke product ooit had gedaan.