Ik begon met sjilajit omdat ik energie tekortkwam. punt.
Niet uit interesse of nieuwsgierigheid, gewoon omdat alles steeds meer moeite kostte. Mijn hoofd werkte nog prima, maar simpele taken begonnen weerstand op te roepen. Dingen werden uitstelmomenten. Zelfs als ze eigenlijk geen probleem zouden moeten zijn.
Wat ik verwachtte, was extra energie. Wat ik kreeg, was iets anders. En als ik alleen dáárnaar had gekeken, had ik het na een week weer laten liggen.
Want sjilajit gaf me geen energie terug.
Wat het wél deed, merkte ik in mijn gedrag. Minder uitstel. Minder interne discussie. En minder dat moment waarop je jezelf moet overtuigen om iets te doen wat je al duizend keer hebt gedaan.
Niet ineens. Niet spectaculair. Maar consequent.
Psychologisch gezien leefde ik al jaren in dezelfde stand: alles doen op net te veel spanning. net niet overspannen, net niet ingestort. Gewoon structureel over mijn eigen grens. Dat soort functioneren ziet er van buiten normaal uit. Van binnen kost het veel.
Sjilajit veranderde dat niet door me aan te zetten, maar door iets weg te halen. Het haalde de constante achtergrondvermoeidheid eruit. Niet volledig, niet in één klap, maar genoeg om verschil te maken.
Wat me overtuigde om het te blijven gebruiken was dit: ik hoefde mezelf minder te pushen.
Taken gebeurden vanzelf. Niet omdat ik ineens zin had, maar omdat het interne “moeten” minder werd. En dat ik precies waar veel energie weglekt: in zelfaansturing, in jezelf bij elkaar rapen, in innerlijke druk.
Ik merkte ook wat het níét deed. Op dagen dat ik slecht sliep of mezelf voorbij liep, deed sjilajit niets omd at goed te maken. Geen compensatie en zonder vangnet. Dat was eerst frustrerend, later geruststellend. Het betekende dat ik niet afhankelijk werd van een middel om slecht gedrag te rechtvaardigen.
Sjilajit hielp me niet om meer te kunnen. Het hielp me om minder energie te verliezen aan alles wat tussen mij en handelen in zat. Minder mentale frictie. Minder innerlijke ruis. En zoveel minder strijd met mezelf.
Ik bleef het gebruiken omdat mijn dagen lichters werden zonder dat ik mezelf voor de gek hoefde te houden, omdat het niets maskeerde. Omdat het me niet vertelde dat alles goed was, maar wel zorgde dat alles minder moeite kostte.
En als je structureel leegloop, is dát precies wat je zoekt. Niet meer energie, maar minder verlies.