Terwijl we weten dat ze schadelijk zijn

Inmiddels weet iedereen het wel, toch? Of heb je er in ieder geval over gehoord,..
Dat PFAS slecht zijn voor ons lichaam. Dat de ongeveer 12.000 chemicaliën die erin zitten, zich opstapelen en hormomen verstoren.

Inmiddels komt het ook in het nieuws. Er zijn zelfs documentaires over gemaakt.
En als we echt labels zouden lezen, zouden we ook zien dat het erop staat, namelijk iets met FLUORO erin.

En toch kopen we het nog steeds. En niet een klein beetje, massaal.

Antiaanbakpannen. Foodcontainers. Vetwerende verpakkingen. Waterafstotende weet-ik-veel wat. Vlekvrije banken. Make-up. Schoonmaakmiddelen. En omdat PFAS niet afbreekt, zit het ondertussen ook in ons drinkwater, vis, vlees en onze bodem. Een heftige beweging in onze voedselketen.

Ik kan me voorstellen dat je het niet van alles wist. Het is ook veel om te beseffen.
Sommige weten het wel. Alleen verandert weten zelden gedrag.
Zolang iets niet direct pijn doet, voelt het veilig.

Geen hoofdpijn na het bakken van een ei.
Geen misselijkheid na het eten uit zo’n bakje.
Geen direct alarmsignaal. Dus zegt ons brein: Prima!

Langzame schade is psychologisch perfect te negeren.
We reageren heftig op brand. Niet echt op smeulende hitte.

Roken was ooit normaal.
Asbest was praktisch.
Lood in bezine was handig.

Iedereen wist het half. Maar weinig voelde het vandaag.

PFAS zit nu in precies die fase: Bekend schadelijk en sociaal geaccepteerd.

En dan dingen zeggen als: “Je kunt toch niet alles vermijden”, “alles is tegenwoordig slecht”, “ze worden er echt niet ziek van”.
Feitelijk helemaal nergens op gebasseerd. Dit zijn loze geruststellingen.
Van die zinnen die het mogelijk maken om niks te hoeven veranderen.

En prima hoor… ieder zijn keuze.

Weet wel dat je dit gedrag niet alleen voor jezelf kiest.
Je kiest het namelijk ook voor je kinderen. Voor hun lichamen die nog groeien. Voor hormoonsystemen die nog worden afgesteld. Voor immuumsystemen die nog moeten leren hoe te reageren.

Zij krijgen deze belasting niet omdat ze dat willen, maar omdat jij gemak normaal heb gemaakt.
We beschermen kinderen tegen acuut gevaar, zoals stopcontacten, scherpe hoeken.. en het verkeer. Maar niet tegen langzaam werkende stoffen.
Dat is omdat het onzichtbaar is. En precies dat maakt PFAS zo makkelijk om mee te leven.

Tot ons lichaam later begint te praten. Om het vervolgens weg te stoppen onder stress. of drukte of gewoon pech, toch?

Alles behalve jarenlang gedrag dat we allang kennen.

Wil je bewust gaan kiezen, of ziekmakend gemak blijven volgen? →