Althans, volgens het handboek
Laten we direct stoppen met de schone schijn en even applaudisseren voor onszelf. Want wat doen we het allemaal ontzettend braaf. Vanaf de dag dat we kunnen lopen, worden we met z’n alle in dezelfde mal gepropt. Eerst 12 jaar lang op een plastic stoeltje leren stilzitten en luisteren naar regeltjes die we nooit meer gaan gebruiken. En daarna rollen we vloeiend door naar de Grote hoofdprijs: de rest van je leven 40 uur per week ergens doorbrengen, salaris vangen, belasting betalen, een torenhoge hypotheek afsluiten en… als ultieme beloning… hopen dat je nog een paar jaar mag ademhalen als je eenmaal met pensioen bent.
Prachtig, toch? Het is veilig. Het is voorspelbaar. Niemand stelt er vragen bij, dus ik deed dat ook niet. Ik wilde carrière maken. Ik rende keihard mee in dat hamsterwiel en dacht serieus dat ik ‘het aan het maken’ was.
Totdat mijn lichaam en mijn geest besloten dat het wel mooi geweest was met die poppenkast. De noodrem ging erop. Keihard.
Geen subtiele waarschuwing. Nee: een complete burn-out, gigantische paniekaanvallen en een vers ontwikkelde angststoornis. Mijn hele zorgvuldig opgebouwde ‘succesvolle’ kaartenhuis stortte in. En de absolute kers op de taart? ik werd volledig afgekeurd voor werk. Welkom bij de club van “je doet niet meer mee”. In het begin was ik zó intens boos en verdrietig. Boos dat mijn lichaam weigerde te functioneren in de machine. Het voelde alsof ik met grof vuil aan de kant werd gezet door de maatschappij. Als je niet meer kunt produceren, tel je blijkbaar niet meer mee. Dat vond ik toen verschrikkelijk erg.
Destijds snapte ik de grap nog niet. Ik zag mijn paniekaanvallen als een persoonlijke zwakte. Pas veel later, toen de rook om mijn hoofd was opgetrokken, kwam de klik. Nu weet ik: die hele instorting was het beste wat me had kunnen overkomen. Het moest gebeuren om me hier te brengen.
Hoe die hele rollercoaster van binnenuit voelde.. van de eerste paniekaanval tot mezelf volledig verliezen en de uiteindelijke rust… heb ik van a tot z opgeschreven in mijn e-book “Nadat de storm is gaan liggen”. Geen filter, geen mooimakerij, gewoon hoe het was.
Je kunt mijn e-book hier aanschaffen.
Nadat de storm is gaan liggen
Een eerlijk en rauw verhaal over breken, opnieuw beginnen en de momenten waarop je jezelf echt leert kennen. Woorden die ontstaan zijn uit ervaring, uit vallen en weer op staan.
Tijdens de storm ben ik gaan graven naar de waarom. En wat blijkt? Het concept ‘normaal’ is helemaal niet bedacht om jóú gelukkig te maken. Welnee joh… De psycholoog Daniel Kahneman legde het al perfect uit: we leven massaal op de automatische piloot omdat het ons brein lekker weinig energie kost. We doen gewoon wat veilig voelt en wat de rest ook doet.
(Mocht je de wetenschappelijke breakdown van onze collectieve hersendood willen lezen, bestel dan vooral zijn boek via de link)
Het systeem vindt die automatische piloot trouwens heerlijk. Want een voorspelbare, brave burger is makkelijk te organiseren. Een vaste baan maakt een hypotheek makkelijker, minder werken betekent minder belastinginkomsten, en buiten de boot vallen betekent minder zekerheid. Het standaardsysteem is simpelweg een economische blauwdruk. Je bent geen uniek individu dat zijn dromen waarmaakt; je bent een voorspelbare factor in een stabiele economie.
Mijn paniekaanvallen waren geen foutje in mijn software. Het was mijn gezonde verstand dat weigerde te stikken in een volkomen absurde ratrace.
Ik weigerde om nog langer een braaf rader te zijn in een machine die niet voor mij gebouwd is. Ik ben door de diepe dalen gegaan om uit te zoeken hoe deze onzichtbare mechanismen ons gijzelen. Alles wat ik heb ontdekt over de psychologie en de economie achter onze ‘vrije keuzes’, heb ik gebundeld in dit dossier.
Dit is geen zweverig zelfhulpboek en je krijgt van mij ook geen spirituele quotes op een foto van een zonsondergang. Dit is mijn rauwe, sarcastische en eerlijke blauwdruk van hoe we onszelf massaal op de automatische piloot verliezen… en hoe ik, door volledig buiten het systeem te vallen, mijn eigen regie en vrijheid heb teruggejat.
Herken je die knagende onrust? voel je dat je ook langzaam leegloopt in die race naar een ‘normaal’ leven? Wacht vooral niet tot je lichaam de noodrem voor je moet aantrekken, want geloof me: die afschrijving is pijnlijk. Ik heb de prijs al voor je betaald.
Durf jij vandaag nog de belangrijkste vraag onder ogen te komen: Is dit het leven dat ik wil leiden?
Breek uit de kudde. Lees mijn dossier en claim vandaag nog je eigen pad.
Dossier
Het gewone standaard levenspad.
Iedereen kent het pad… Bijna niemand onderzoekt de kaart.