Ik kan mij niet herinneren wanneer ik mijn eerste paniekaanval kreeg. Dat gaat te ver terug.
Wat ik wel weet is dat één van de eerste momenten die ik me herinner op een nogal bijzondere plek was:
Een auditie voor Rad van Fortuin.
Ik was door de eerste selectie gekomen en samen met andere kandidaten moesten we eerst een vragenlijst invullen om onze algemene kennis te testen.
Ik wist bijna niks… maar echt bijna niks.
Dus mocht iemand denken dat ik door was vanwege mijn indrukwekkende algemene ontwikkeling: bij deze.
Toch kwam ik iedere ronde door.
Achteraf zie ik dat ze me vooral selecteerden vanwege mijn persoonlijkheid en energie..
Want ja, daar had ik genoeg van.
Totdat er een camera op mij werd gericht.
We moesten onszelf voorstellen en kregen allemaal vragen.
De laatste was:
“Wat zou je met het geld doen als je wint?”
En eigenlijk had ik daar genoeg antwoorden op. Ik had namelijk net mijn huis gekregen en moest nog van alles kopen en had daar nauwelijks geld voor.
Een vrij makkelijke vraag dus.
Alleen… gebeurde er iets in mij… Alles kwam tegelijk. Mijn huis. Wat ik nodig had. Het geld. De camera. De vraag. De mensen. En toen….
ERROR!
Ik kreeg nauwelijks meer iets uit mijn mond. De energie waarmee ik blijkbaar door alle selectierondes was gekomen, was ineens verdwenen. Ik begreep totaal niet wat er gebeurde. En misschien was dat wel het begin van een periode waarin mijn lichaam steeds vaker dingen ging doen die ik niet begreep.
Mijn lichaam begon het over te nemen
In de ongeveer twee jaar daarna gebeurde het steeds vaker.
Mijn hartslag kon ineens enorm omhoogschieten.
Ik zweette.
Werd duizelig.
Misselijk.
Ik hyperventileerde.
En denken… dat werd bijna onmogelijk.
Vooral dat laatste vond ik heel erg heftig.
Ik wist rationeel dat ik ergens stond. Dat iemand tegen me praatte. Dat ik antwoord moest geven. Maar het voelde alsof mijn hersenen tijdelijk niet meer bereikbaar waren.
Mijn lichaam had blijkbaar besloten dat nadenken even geen prioriteit had.
Op mijn werk was het het ergst. Soms stond ik met een klant en voelde ik het beginnen. Dan moest ik het gesprek afbreken… en weglopen… in tranen en uiteindelijk ook huilend ergens gaan zitten omdat ik gewoon écht niet meer verder kon.
En tussen de aanvallen door was het niet alsof alles weer normaal was. Ik stond namelijk voortdurend aan… Er zat een soort interne onrust in mij die nooit helemaal verdween.
Mijn spieren gespannen.
Mijn ademhaling hoog.
Mijn energie laag.
Ik kon letterlijk niet meer ontspannen.
Ik dacht dat er iets mis was met mijn hart
Ik ben volgens mij een keer of 5 in het ziekenhuis beland. Steeds met de gedachte:
Er is iets lichamelijks heel er mis met mij!
Vooral mijn hart maakte mij bang.
Wanneer je hart zo hard tekeergaat terwijl je zelf niet begrijpt waarom, voelt “het zal wel stress zijn” niet bepaald als een bevredigende verklaring.
Dus werd ik onderzocht. Alleen werd er nooit iets gevonden… en ergens stelde mij dat een heel klein beetje gerust.
Mijn hart leek gezond, maar daarmee hielden mijn lichamelijke klachten niet ineens op. De sensaties bleven echt.
En uiteindelijk werd ik zo bang dat ik dood zou gaan.
Mijn lichaam werd iets wat ik wilde controleren
Vanaf dat moment veranderde mijn houding met mijn lichaam compleet.
Ik luisterde er niet naar uit nieuwsgierigheid. Ik controleerde het.
Waarom voel ik dit?
Waarom klopt mijn hart zo?
Waarom word ik duizelig?
Waarom kan ik niet normaal ademhalen?
Hoe krijg ik dit weg?
Vooral de laatste vraag werd belangrijk.
HOE KRIJG IK DIT WEG?
Want ik wilde maar één ding: Weer normaal worden!
Ik wilde dat mijn lichaam ophield met gek doen en dat het weer deed wat ik ervan verwachtte. Dat ik weer normaal kon werken, ergens naartoe kon gaan en gewoon een gesprek kon voeren zonder dat mijn eigen lichaam ineens besloot de noodtoestand uit te roepen.
Maar…. de paniekaanvallen bleven komen. En ergens in die periode ging ik opzoeken wat er eigenlijk gebeurde met mij. En toen vond ik het woord paniekaanval.
Ineens had iets wat ik al die tijd niet begreep een naam.
Ergens was dat een opluchting. Ik was blijkbaar niet de enige. Wat ik voelde bestond en er waren meer mensen die dit meemaakten.
Alleen wist ik toen nog niet dat die naam voor mij ook iets anders zou veranderen.
Vanaf dat moment dat ik wist wat een paniekaanval was, begon ik er steeds meer over te lezen. Ik wist welke symptomen erbij hoorden. Ik wist in welke situaties ik bang was dat het opnieuw zou gebeuren en langzaam werd ik niet meer alleen bang wanneer ik paniek hád.
Ik werd bang om paniek te krijgen.
De angst bleef daardoor ook bestaan wanneer er géén aanval was.
Mijn wereld werd steeds kleiner. Tot ik uiteindelijk helemaal niet meer mijn huis uitkwam.
Wat er in mijn lichaam was begonnen, kreeg daarmee steeds meer een plek in mijn hoofd.
Ik werd bang voor angst.
Ik probeerde mijn lichaam stil te krijgen
Als ik nu terugkijk, vind ik dit misschien wel het pijnlijkste gedeelte:
Mijn lichaam gaf voortdurend signalen. En mijn reactie erop?….
STOP!
Stop met die hartslag.
Stop met hyperventileren.
Stop met duizelig worden.
Stop met zweten.
Stop met paniek.
Stop met voelen.
Ik wilde mijn lichaam terugbrengen naar een toestand waarin ik weer verder kon.
Wat ik niet deed, was stil worden en vragen:
Wat gebeurt hier eigenlijk met mij?
Er speelde in die periode ontzettend veel in mijn leven.
Een heftige relatie.
Geld.
Werk.
Familie.
Die verhalen pak ik hier bewust niet allemaal uit. Die horen in mijn diary thuis.
Mijn lichaam leefde natuurlijk wel midden in dat leven. En achteraf kan ik daar niet meer naar kijken alsof die twee volledig los van elkaar bestonden.
Dat betekent niet dat ik kan bewijzen dat gebeurtenis A mijn paniekaanvallen veroorzaakte of dat iedere lichamelijke klacht een verborgen boodschap heeft.
Maar… voor mij veranderde uiteindelijk wel de vraag.
Waarom heb ik nooit geleerd om hiernaar te luisteren?
Ik dacht jarenlang dat mijn lichaam mij in de steek liet. Nu kijk ik daar anders naar.
Misschien was mijn lichaam niet het probleem dat opgelost moest worden.
Misschien was het het eerste deel van mij dat niet meer mee kon doen alsof alles prima ging.
Als ik terug kon naar de vrouw die ik toen was, zou ik haar lichaam daarom niet vertellen dat het rustig moet worden. Ik zou tegen mezelf zeggen:
Ik had meteen naar je moeten luisteren.
Ik had je niet moeten onderdrukken.
Ik had je moeten erkennen.
En misschien vooral..
IK HAD ZELF STIL MOETEN WORDEN