Ik heb heel lang gedacht dat mijn angststoornis iets was wat mij was overkomen.
Iets wat mijn leven onderbrak. Iets waar ik vanaf moest komen, zodat ik daarna eindelijk weer verder kon.

Ik wilde terug naar normaal…
Terug naar werken…
Terug naar buiten gaan…
Terug naar degene die ik daarvoor was…
Nu geloof ik iets anders.

Ik geloof dat ik helemaal niet verder moest.
Ik geloof dat ik moest stoppen.. Ik geloof inmiddels heel sterk:

Ik zat niet op het juiste pad!
Sterker nog:

Ik leefde een leugen. Ik leefde voor iedereen behalve voor mezelf.

Hier bedoel ik mee dat ik steeds verder verwijderd was geraakt van degene die dat leven eigenlijk moest leven.

MIJ!

Ik hield rekening met anderen.
Paste me altijd aan.
Droeg van alles.
Accepteerde dingen.
Ging maar door.
Loste alles op.
En ondertussen stelde ik mezelf nooit de meest basale vragen.

Wat wil ik…?
Wat wil ik niet…?
Waar ligt mijn grens…?
Waar word ik gelukkig van…?
Waar voel ik eigenlijk al heel lang een nee…?

Ik leefde voor iedereen behalve voor mezelf. En het gekke is:
Ik had het zelf niet door. Ik dacht gewoon dat dit mijn leven was.

Ik geloof dat dit moest gebeuren om mij hier te krijgen

Dit is het punt waarop mijn verhaal voor mij spiritueel wordt.
Ik geloof namelijk dat er een soort draaiboek bestaat. Alleen geloof ik niet dat er maar één vaststaande versie van mijn leven bestaat waarin iedere stap al van tevoren bepaald is.

Ik geloof in verschillende tijdlijnen.
Verschillende mogelijke wegen waarop mijn leven zich kan ontvouwen. Keuzes kunnen mij een andere richting opsturen. Mensen kunnen op mijn pad verschijnen. Ik kan luisteren naar wat iets in mij zegt óf het compleet negeren.
En blijkbaar was ik behoorlijk goed in dat laatste.

Ik ging maar door…
En door…
En door…
Tot doorgaan uiteindelijk geen optie meer was.
Daarom geloof ik dat mijn angststoornis niet zomaar een onderbreking van mijn leven was.

Ik geloof dat wat er gebeurde nodig was om mij hier te krijgen.

Al had ik die jaren met liefde overgeslagen, maar tegelijkertijd kan ik niet ontkennen wat ze hebben gedaan.
Mijn leven kon niet meer op dezelfde manier doorgaan. Dus dit was precies wat er moest gebeuren aangezien ik zelf niet van plan was om te stoppen.

Misschien had ik eerder een andere afslag kunnen nemen.
Een grens kunnen trekken.
Een gevoel serieus kunnen nemen.
Een keuze anders kunnen maken.
En wellicht bestaat er ergens een tijdlijn waarop ik dat wel deed. Dat weet ik niet. Ik weet alleen welke tijdlijn ik daadwerkelijk leefde.

Deze.

En op deze tijdlijn moest mijn leven blijkbaar eerst volledig tot stilstand komen voordat ik eindelijk begon te vragen:

Waar ben ík eigenlijk naartoe aan het gaat?

Ik wilde terug naar een leven dat niet meer bij mij paste

Dat besef vind ik achteraf bijna ironisch. Ik wilde zo graag weer de oude worden.
Weer functioneren. Weer verder. Weer normaal.
Maar hoe verder ik in mijn herstel kwam, hoe meer ik me begon af te vragen:

Waarom wil ik eigenlijk zo graag terug naar degene die ik was?

Die vrouw kon veel dragen, maar droeg ook dingen die niet vn haar waren.
Ze kon doorgaan, maar vroeg zichzelf niet af waar ze eigenlijk naartoe ging.
Ze kon er voor andere mensen zijn, maar wist steeds minder goed hoe ze er voor zichzelf moest zijn.

Ik probeerde terug te keren naar een leven waarvan ik nu weet dat ik er juist uit moest. Herstellen was geen weg terug. Het was voor het eerst mijn eigen weg vooruit!

En toen werd mijn wereld weer groter

Na jarenlang leven met angst begon er uiteindelijk iets te veranderen.
Ik kwam weer buiten.
Ik ging weer dingen doen.
Ik ontmoette mensen.
Ik durfde mezelf steeds meer te laten zien.
Mijn wereld, die jarenlang steeds kleiner was geworden, begon eindelijk weer groter te worden.

En juist daar begon ik te ontdekken dat terugkomen bij mezelf meer betekende dan geen paniekaanvallen meer hebben.
Het betekende ook dat ik mijn leven niet opnieuw kleiner wilde maken omdat iemand anders niet met mijn groei kon omgaan.

Ik had jarenlang gevochten om mijn wereld weer groter te maken. Ik wilde haar niet opnieuw kleiner maken zodat iemand anders zich veiliger kon voelen.
Dat ik daar later in mijn leven opnieuw mee geconfronteerd werd, is een verhaal op zichzelf.
DIARY: mijn antwoord moet ergens mogen eindigen.

Maar het liet me wel iets belangrijks zien:
Groeien betekent soms ook accepteren dat niet iedereen met je mee kan groeien.

Ik moest mezelf opnieuw horen

Toen het langzaam rustiger werd, ontstond er ruimte voor andere vragen.
Niet: Hoe voorkom ik paniek?
Maar: Wat wil ik?
Niet: Kan ik dit aan?
Maar: Wil ik dit überhaupt?
Niet: Wat verwachten anderen van mij?
Maar: Wat klopt voor mij?

En daar begon ik iets terug te vinden wat ik jarenlang niet meer serieus had genomen.

Mijn intuïtie..
Voor mij voelt intuïtie anders dan denken. Mijn gedachten kunnen luid zijn.
Ze analyseren, voorspellen, twijfelen en verzinnen complete scenario’s.
Mijn intuïtie… die ervaar ik vaak veel rustiger. Soms is het alleen een weten.
Dit klopt. Of: Dit klopt niet. Zonder dat ik onmiddellijk uit kan leggen waarom.

En juist omdat ik door mijn angst heb geleerd dat een gevoel niet automatisch betekent dat mijn interpretatie klopt, wil ik ook mijn intuïtie niet verheerlijken.
Ik moet nog steeds onderscheiden.

Is dit angst?
Een oude wond?
Een gedachte?
Een verlangen?
Of is er iets in mij dat ik eigenlijk allang weet, maar steeds probeer weg te redeneren?
Voor mij is dát luisteren naar mezelf.

Daar begint voor mij de ziel

Mijn lichaam kan ik voelen. Mijn gedachten kan ik observeren.
Maar ergens ontstond voor mij nog een andere vraag:

Wie is degene die dit allemaal ervaart?

Daar begint voor mij de ziel.
Ik zie mijn ziel als mijn essentie. Mijn energie. Dat wat ik ben voorbij mijn lichaam, mijn gedachten, mijn rollen en alles wat ik in dit leven om mij heen heb opgebouwd.

Kan ik dat bewijzen…? …. Nee, maar niet bewezen betekent niet automatisch niet waar!
Het betekent ook niet automatisch wél waar. De vraag mag openblijven, en juist in die ruimte ben ik steeds meer gaan zoeken. zoeken naar alles en vooral naar mezelf.

mijn oude leven moest stoppen

Als ik nu terugkijk, stel ik mezelf soms een confronterende vraag:

Hoe lang was ik nog doorgegaan als mijn lichaam me niet had gedwongen te stoppen?
ik weet het antwoord hierop niet.. Misschien nog jaren, en daarom kan ik tegenwoordig twee dingen waar laten zijn.

1. Ik had mijn angststoornis liever nooit gehad.
2. En ik geloof dat wat er gebeurde mij heeft gebracht waar ik moest zijn.

Het ene wist het andere niet uit. Ik hoef mijn lijden niet mooi te maken om betekenis te mogen vinden in wat eruit voortkwam. Want ergens nadat mijn oude leven niet meer werkte, begon ik voor het eerst werkelijk te vragen:

Wat wil ík?

Niet een partner
Niet mijn familie
Niet mijn werk
Niet mijn vrienden
Niet mijn omgeving
Niet degene die iets van mij nodig had. Niet de versie van mezelf waarvan ik dacht dat ik haar moest zijn

IK!

En dat is waarom ik weet dat mijn herstel mij niet heeft teruggebracht. Het bracht me ergens waar ik volgens mij nog nooit ben geweest. MEZELF.

Ik leefde een leven waarin ik mezelf steeds verder kwijtraakte. En wat toen voelde alsof mijn leven stopte, werd uiteindelijk het begin van een ander leven.
Dit keer wees niemand mij een pad, maar begon ik te luisteren naar mijn eigen richting.

Ik moest verdwalen om voor het eerst mijn eigen pad te vinden.