le Routique

Ik heb nooit hoeven ontdekken dat ik een ziel héb. Voor mij voelt dat anders.

Ik geloof dat ik een ziel bén.
En dat ik een lichaam heb. Een lichaam waarin ik dit leven ervaar.

Spiritualiteit trok mij van nature. Mijn intuïtie is altijd sterk geweest.
Ik heb ervaringen gehad waarbij ik uit mezelf kon treden. Ik kon entiteiten voelen en als beeld voor me zien, zonder dat ik ze letterlijk met mijn ogen voor me zag.
Wat die ervaringen precies waren, kan ik niet bewijzen. Iemand anders zal er vast een andere verklaring voor kunnen hebben. Maar voor mij waren die ervaringen echt.

Ik wist eigenlijk altijd al: er is meer.

Alleen zit daar een behoorlijke tegenstelling in. Want ik kon me uren bezig houden met spiritualiteit en de grotere vragen van het bestaan. Maar er was één vraag waar ik nauwelijks of nooit bij stilstond:

Wie ben ík eigenlijk?

Niet mijn naam. Niet mijn beroep. Niet wat ik allemaal kon of wie ik moest zijn. Niet wat anderen van mij nodig hadden. Niet welke rollen ik allemaal speelde.
Wie was ik zelf?
Wat voelde ik?
Wat wilde ik?
Waar lagen mijn grenzen?
En juist daar bleek voor mij nog zo veel te ontdekken.

Mijn eigen emoties voelen? Liever niet

Spiritualiteit? … interessant
De zin van het bestaan? … Kom maar door
Mijn eigen verdriet? … Nee, dank je
Boosheid? … Kunnen we het over iets anders hebben?

Ik drukte alles weg. Altijd maar doorgaan. Sterk zijn. Er voor anderen zijn.. en heel veel rekening houden. Dat waren geen losse dingen. Dat was jarenlang hoe ik leefde. En misschien zelfs heel mijn leven.

Pas toen ik tijdens mij therapie begon te leren voelen, kwam ik ook mijn grenzen tegen. Want als je daadwerkelijk voelt, wordt het ineens een stuk moeilijker om niet te merken wanneer iets pijn doet.
Wanneer je boos bent.
Wanneer je moe bent.
Wanneer je iets niet wilt.
Wanneer je eigenlijk nee voelt terwijl je mond alweer ja heb gezegd.

Ik leefde voor iedereen behalve mezelf

Dat besef sloop er langzaam in. Hoe meer ik leerde voelen, hoe duidelijker ik begon te zien hoeveel van mijn aandacht altijd naar andere mensen ging.
Wat hebben zíj nodig?
Hoe voelen zíj zich?
Wat kan ík doen?
Wat moet ík oplossen?

En de vraag die ik mezelf eigenlijk moest stellen, stelde ik niet:

Wat wil ík?
Waar ligt mijn grens?
Waar word ik gelukkig van?
Wie ben ik wanneer ik niet bezig ben met wat iemand anders van mij nodig heeft?
En misschien nog belangrijker:

Hoeveel van wat ik altijd “mijn persoonlijkheid” heb genoemd is werkelijk wie ik ben?
En hoeveel heb ik onderweg aangeleerd?

{ -> SOUL: Wie ben ik zonder de rollen die ik vervul? }

Toen mijn normale leven wegviel, werd het vanbinnen niet stil

Mijn angststoornis zorgde ervoor dat mijn wereld steeds kleiner werd.
Ik kwam thuis te zitten… Werk was weggevallen en mijn ritme was weggevallen.
En dat creëerde echt niet ineens een prachtig stil spiritueel moment waarin ik eindelijk naar mijn ziel kon luisteren.

Het tegenovergestelde gebeurde.. Het werd nog voller vanbinnen.
Paniek. Lichamelijke sensaties. Gedachten. Vragen. Zoeken. Informatie. Nog meer informatie. Nog meer zoeken. Ik werd er nog gekker van in plaats van rustiger.

Ik onderzocht alles

Ik kon uren zoeken naar alles. Het ene bracht me bij het volgende dat vervolgens weer 10 deuren opende. Alles kwam voorbij:

Intuïtie
Identiteit
Astrologie
Numerologie
Synchroniciteit
Energie
Zingeving
Grenzen
Spiritualiteit
Zelfkennis
Bewustzijn
Reïncarnatie

Ik weet achteraf niet eens of al dat zoeken een manier was om dichter bij mezelf te komen.. Ook al beweerde ik dat altijd. Of was het soms óók weer een manier om juist niet met mezelf bezig te hoeven zijn?
Het blijft een interessante vraag.

{ -> DIARY: In het donker vond ik licht }

Sommige systemen gaven mij herkenning

Astrologie en numerologie kwamen tijdens die zoektocht steeds opnieuw terug. Ik herkende dingen van mezelf in wat ik tegenkwam.
Eigenschappen. Patronen. Tegenstellingen.
Soms zo specifiek dat ik dacht: Hoe dan?
Dat betekent voor mij niet gelijk dat iedere uitspraak binnen astrologie en numerologie waar is. Maar het maakte me wel nog nieuwsgieriger.
Waarom herken ik mezelf hierin?
Waarom komen deze systemen eigenlijk vandaan?
Waarom zijn mensen er al zo lang mee bezig?
En wat kunnen ze mij vertellen over mijzelf?

{ -> SOUL: Waarom herken ik mezelf in astrologie? }

{ -> SOUL: Wat vertelt numerologie mij over mijzelf? }

Mijn intuïtie werd belangrijk

Ik heb altijd een sterke intuïtie ervaren. Maar intuïtie en angst zijn niet altijd gemakkelijk uit elkaar te houden wanneer je zenuwstelsel voortdurend alarm slaat.
Een gevoel kan intens zijn zonder dat mijn verklaring ervoor klopt. Dat heb ik inmiddels al vaak genoeg meegemaakt.
Dat wakkerde mijn nieuwsgierigheid aan. Want
Wat is intuïtie?
Wat is angst?
Wat is ervaring?
Wat is projectie?
En hoe leer ik het verschil herkennen zonder ieder gevoel onmiddellijk tot waarheid te verklaren?

{ -> SOUL: Intuïtie of angst – hoe herken ik het verschil? }

Toen mijn wereld groter werd, wilde ik mezelf niet opnieuw kleiner maken

Na jaren waarin mijn wereld steeds kleiner was geworden, begon ik langzaam weer dingen te doen.. kleine dingen.. Zoals naar buiten gaan en mensen ontmoeten.. gewoon dingen doen. Zichtbaar zijn. Het leven rustig ervaren zonder paniek.

Voor sommige kan dat allemaal misschien heel normaal lijken, maar voor mij zit daar iets heel anders onder:
Het was niet alleen dingen doen. Ik begon steeds meer te ontdekken wat bij mij paste.
Waar ik enthousiast van werd.
Waar ik mijn tijd en energie aan wilde geven.

Dat heeft er uiteindelijk ook voor gezorgd dat ik nu mijn eigen business run
Verslaggeefster kan zijn
Een eigen talkshow kan hebben
Van pilates zelf doen naar pilatescoach zijn.

Holy shit. Kijk waar ik toe in staat ben!

En juist daardoor werd het steeds belangrijker om mezelf niet opnieuw kleiner te maken zodat iemand anders zich veiliger kon voelen.
Ik had jaren gevochten om mijn wereld weer groter te maken.
Wat betekende dat ik ook anders begon te kijken naar de mensen, keuzes en situaties om mij heen. Het was niet meer vanuit: Kan ik dit aan?
Maar: Wil ik dit?

{ -> DIARY: Mijn antwoord moet ergens mogen eindigen }

“Wie ben ik” bleek niet groot genoeg

Hoe langer ik mezelf onderzocht, hoe vreemder de volgende vraag eigenlijk werd.

Als ik een ziel bén, wat betekent dat dan eigenlijk?
Wat is dan mijn lichaam?
Wat zijn mijn gedachten?
En wie of wat is het deel van mij dat dit allemaal waarneemt?
Waarom ben ik hier?
Waarom ben ik mij?
Wat is de zin van het bestaan?
En inmiddels heb ik daar mijn overtuigingen en theorieën over. Sommige voelen voor mij heel sterk.. Andere zijn ideeën waar ik nog middenin zit.
En bij sommige vragen heb ik gewoon echt geen idee.
Ik zal die ook nooit als feiten opschrijven alleen omdat ze voor mij logisch voelen. Ook mijn overtuigingen worden onderzocht.

En daarmee veranderde de vraag van: WIE BEN IK?
Naar: WAT IS DIT EIGENLIJK ALLEMAAL?

{ -> BEYOND: Wat is dit eigenlijk allemaal? }