Mijn dag begon jarenlang volgens een vast, gehaast patroon. Het eerste wat mijn maag instroomde was cappuccino, met een aardige laag suiker. En een sigaret erbij.. of 3.

Daarna stapte ik onder een hete douche, waste mijn huid met geurende zeep en masseerde mijn haar in met shampoo en conditioner, en geen klein beetje ook. Uit de douche smeerde ik me in met een rijke bodylotion, spoot deodorant onder mijn oksels. In mijn hals en op mijn polsen sprayde ik een wolk parfum.

Daarna kwam natuurlijk een dikke dekkende laag make-up, die ik gedurende de dag trouw bijwerkte. Dat ik een cosmetica- allergie had, negeerde ik gewoon. En ’s avonds? dan haalde ik het er meestal niet dan wel af met micellair.
Mijn tanden poetste ik met ultra-whitening tandpasta.. want tjs, stralend witte tanden willen we toch allemaal?

Ontbijten deed ik vroeger altijd netjes. Maar naarmate de tijd verstreek en ik steeds meer alcohol ging ging drinken, sloeg ik het ontbijt steeds vaker over. Mijn voedingspatroon leunde gedurende de dag zwaar op brood, kaas, vlees en bewerkte snelle happen. Sporten deed ik niet, al bewoog ik genoeg: gehaast op de fiets naar mijn werk en daar de hele dag rennen om alles gedaan te krijgen.

De valkuil op de werkvloer en de stilte thuis

De grootste belasting zat niet alleen in wat ik at of smeerde. Mijn relatie was uit en thuis viel ik terug in een diepe stilte die ik continu probeerde op te vullen door doelloos op mijn telefoon te scrollen.. korte filmpjes, nieuwsflitsen en meldingen die mijn brein voedde met dopamine en de honger naar prikkels.

Op mijn werk voelde het alsof ik compleet vastzat. Mijn relatie was voorbij en ik voelde me kwetsbaar op een plek waar ik niks te zeggen had. Er werd altijd al compleet misbruik van mij gemaakt, terwijl ik maar de hele dag rondliep onder het kille kunstlicht. Ik holde mezelf altijd voorbij om de verwachtingen van anderen waar te maken, terwijl ik mijn eigen grenzen ver overschreed.

De emotionele spanning van de impact van een toxische omgeving en het onvermogen om grenzen aan te geven vraten me van binnen op. Het maakte de zoektocht naar mezelf na een verbroken relatie extra zwaar.

Ook thuis omringde ik mezelf met synthitische prikkels. Tientallen paraffine geurkaarsen aan, geurstokjes overal, en van die luchtverfrissers in het stopcontact. Nog een extra scheut wasverzachter bij mijn kleding en een overdreven hoeveelheid schoonmaakmiddel in het dweilwater. En ’s avonds lekker kijken naar tv-schermen vol blauw licht, waardoor mijn hersenen geen signaal meer kregen dat het tijd was om te rusten.

Ik koos alles op basis van wat lekker rook, goed voelde of afleiding bood. Wat er écht in at of wat het met mijn zenuwstelsel deed? Geen idee. Het lag toch gewoon in de winkel? Dan zal het wel veilig zijn.. toch?

Toen mijn lichaam keihard op de rem trapte

Totdat mijn lichaam uit het niets stopte met meewerken. Al was het niet echt uit het niets.
Maar ineens waren er acute paniekaanvallen. Mijn hart die tekeer ging, duizelig, misselijk en de controle kwijtraken over mijn eigen lijf. Mijn lichaam vertoonde heftige reacties die ik niet meer begreep en waar ik intens bang voor werd. Jarenlang had ik maar doorgedraaid.. fysiek én emotioneel.. zonder één seconde stil te staan bij wat mijn systeem nodig had.

Ik kon mij niet meer ontspannen en kwam terecht in de schrikwekkende pikzwarte spiraal van bang voor angst. Het doordrong me van de heftige overprikkeling van mijn brein en de noodzaak om weer grip te krijgen op mijn gedachten en emoties.

Wanhopig zocht ik naar een tastbare, fysieke oorzaak.

Ik had borstimplantaten en toen ik stuitte op het verschijnsel Beast Implant Illness, herkende ik vrijwel alle klachten. Ik hoopte ook echt dat mijn borstimplantaten de schuldige waren.. dan had ik tenminste een duidelijke ‘boosdoener’. Ook keek ik naar de hormonale anticoncepte die ik gebruikte. Toen ik in de bijsluiter paniekaanvallen als mogelijke bijwerking zag staan, stopte ik er per direct meer.

Maar zelfs op dat dieptepunt stelde ik me nog altijd niet de meest essentiële vraag:
Wat stop ik dag in, dag uit werkelijk in mijn lichaam?

Wat ligt er ongemerkt op ons bord?

Toen de mist langzaam optrok, begon ik met een kritische blik naar onze dagelijkse voeding en bereiding te kijken. Ik dacht nooit na over hoe ik kookte. Ik bakte in pannen met antiaanbaklagen waar krassen in zaten, roerde met plastic keukengerei en gebruikte plastic snijplanken en dacht er nooit verder over na of het iets uit zou maken. Zonder dat ik het bewust doorhad, schraapte ik chemische PFAS-deeltjes los en sneed ik microscopische plasticvezels rechtstreeks mijn eten in.

En hoe zit het met dat eten precies. Neem vlees. We kopen massaal kip, rund, varkensvlees of bewerkte vleeswaren zonder stil te staan bij de verwerking. Wist je dat bewerkt vlees door de Wereldgezondheidsorganisatie (IARC) officieel is geclassificeerd als kankerverwekkend? En dat vis zwaar belast kan zijn met dioxines, zware metalen en nog veel meer?

Ook zuivel blijkt minder onschuldig dan gedacht. Hebben we op volwassen leeftijd wel melk van een koe nodig? En wat doet die dagelijkse portie kaas met ons vatenstelsel door de enorme hoeveelheden zout? Natrium is noodzakelijk voor onze vochtbalans, maar een langdurig hoge inname verhoogt de bloeddruk.

En dan de suikerexplosie. Het zit niet alleen in de koffie die ik dagelijks dronk, maar verscholen onder tientallen schuilnamen in vrijwel alles wat we eten zonder het te beseffen. Wat doet een hoge suikerconsumptie op celniveau? En is het vervangen van suiker door synthetische zoetstoffen zoals aspartaam wel zo’n slimme zet?

Van conserveermiddelen en emulgatoren in ultrabewerkte voeding tot de sterk bewerkte zaadoliën waarme we koken en chemische bestrijdingsmiddelen op verse groenten en fruit: we kopen producten omdat er ‘natuurlijk’ of ‘gezond’ op staat. Is biologische voeding de oplossing, of betalen we vooral voor een illusie?

Wat drinken we en wat trekken we ons lichaam in?

Niet alleen ons eten, maar ook onze dranken roepen serieuze vragen op.

Een glaasje alcohol is maatschappelijk volledig ingeburgerd, maar vormt een bewezen geftige belasting voor onze lever en hersenen. Koffie geeft alertheid, maar jagen tegelijkertijd ons stresshormoon cortisol aan. En wie voor een snelle kick grijpt naar een energiedrankje, gooit een explosieve coctail van cafeïne en taurine zijn zenuwstelsel in.

Zelfs ons alledaagse drinkwater staat onder druk. Want hoe streng onze kraanwater ook gecontroleerd lijkt te worden, sporen van medicijnresten, microplastics en hardnekkinge chemicaliën sijpelen steeds vaker door de filters.

Onze badkamer en leefomgeving: de onzichtbare indringers

Onze huid is onze grootste orgaan. Ze vormt een barriére, maar functioneert tegelijk als een spons. Pas toen ik me verdiepte in wat onze huid werkelijk opneemt, schrok ik van de realiteit.

Iederen ochtend brengen we een synthetische wolk van cosmetica aan. Op zonnige dagen smeren we zonnebrandcréme met chemische UV-filters die in onze bloedbaan worden aangetroffen. En in onze leefomgeving dringen stoffen via de lucht die we dagelijks inademen direct onze longen binnen.

Onder invloed van warmte ‘lekken’ plastic en voedselverpakkingen chemische deeltjes in ons eten. Onafbreekbare microplastics hopen zich op in onze organen, en de grootste bron daarvan dragen we dagelijks op onze blote huid: onze synthetische kleding en textiel.

Onzichtbare velden: straling, golven en de lucht boven ons

Buiten de stoffen die we kunnen aanraken of proeven, leven we in een continue oceaan van onzichtbare frequenties.

We zijn dag en nacht omringd door mobiele telefoons, wifi-routers, Bluetooth en zendmasten. Met de komst van 5G en straling rijst de vraag: wat doet langdurige blootstelling aan elektromagnetische straling met onze cellen? En hoe zit het in de keuken? zorgt de magnetron alleen voor bewegende watermoleculen, of verandert het de kwaliteit van ons voedsel fundamenteel?

Zelfs als we naar de hemel kijken, stellen we vragen. Zijn die witte sporen achter vliegtuigen slechts onschuldige condensstrepen, of zit er meer achter de theorieën rondom chemtrails?

Wie bepaalt wat we weten? De macht van informatie en belangen

Hier wordt mijn zoektocht pas écht interessant. Want bij alles wat we kopen, eten, smeren of gebruiken speelt één grote achtergrondvraag: wie heeft de informatie in handen?

Fabrikanten voeren onderzoeken uit, overheden stellen normen vast en toezichthouders controleren. Maar belangen lopen niet altijd synchroon met onze gezondheid. De geschiedenis laat zien dat risico’s soms jarenlang bekend waren terwijl het publiek in het duister werd gehouden.

Wat geven we onze eigen gedachtes dagelijks te eten? Welke beelden, nieuwsberichten en overtuigingen laten we dagelijks ongemerkt ons brein binnen? Wat is de echte mentale voeding voor onze geest? We controleren soms de ingrediënten van ons eten, maar zelden de herkomst van onze overtuigingen.

De grens van herstel: wanneer wordt iets daadwerkelijk schadelijk?

Je zou er bijna wanhopig van worden. Maar hier zit de cruciale wending: ons lichaam is fantastisch gebouwd om zichzelf te reinigen en te herstellen.. mits we het de kans geven.

We proberen de schade soms te repareren met supplementen of grijpen bij klachten naar medicijnen. Op zoek naar alternatieven verdiepte ik me in alkalische voeding en de filisofie van Dr. Sebi, en sta ik op het punt een darmreiniging en parasietenkuur te doen.

En ondertussen negeren we massaal ons belangrijkste herstelmechanisme: rust.

Wat gebeurt er als ons lichaam onvoldoende herstelt door slaaptekort? Chronisch slaaptekort legt je immuumsysteem plat, verstoort je hormonale balans en verhindert dat cellen zichzelf opruimen.

Om te begrijpen wanneer een stof daadwerkelijk schadelijk wordt, moeten we niet in blind vertrouwen schieten, maar de rekensom maken: de opgebouwde dosis + de frequentie van blootstelling + de emotionele druk + het gebrek aan herstel.

Van vanzelfsprekend naar bewust

Ik kies niet meer blind voor wat mooi verpakt is, wat lekker uikt of wat van me verwacht word van wie dan ook.

Misschien herken je jezelf in mijn oude patroon. Misschien cijfer je jezelf weg op je werk of relatie, brand je dezelfde geurkaarsen, vul je de stilte met schermen en slaap je veel te weinig.

Misschien heb je er nooit bij stilgestaan.. Maar als jij niet onderzoekt wat je je lichaam en geest dagelijks geeft.. wie doet dat dan voor je?

En belangrijker nog: Hoe zeker weet je dat degene die het voor je onderzoekt, jou ook echt alles vertelt?